Ο Κοκκινολαίμης

 

“Να τος ο μικρός Κοκκινολαίμης,

στο γκριζωπό γυμνό κλαδί

τα φτερά του τρεμοπαίζει.

Μια νότα χαρούμενη ζωής

στου χειμώνα το ψυχρό πυρ

που απάτητες αποκαλύπτει τις βουνοκορφές,

εκτός απ’ το στοχασμό και τα οράματα.

“…”

Να τος ξανά ο χαρωπός Κοκκινολαίμης.

Μάταιο όμως φαίνεται να προσπαθώ σκληρά

τα τείχη της φυλακής του να ρίξω,

για να δω της ζωής του εκείνο το βάθος

που ένα  όνομα ν’ αξίζει αληθινά

έξω απ’ της ανώνυμης ομοιότητας τα σκοτάδια.

“…”

Το ράμφος του ξύνει στο παλιωμένο ξύλο.

Κατάματα τον κοιτάζω, σιωπηλά,

ανασταίνοντας για της δικής μου της ψυχής τη χάρη

εκείνη τη ματιά την τυφλωμένη από καιρούς. …”

RedbreastDE_292

Απόσπασμα από το ποίημα “Ο Κοκκινολαίμης”, της Ιωάννας Μουτσοπούλου

Γ’ Κύκλος: Πρόσωπα της Ζωής

Αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε όλο το ποίημα, μπορείτε να αγοράσετε την ποιητική συλλογή “Ψυχές της Φύσης”.
Πατήστε εδώ για να μεταφερθείτε στη σελίδα με τη διαθεσιμότητα του βιβλίου.

(φωτογραφία: wikipedia)