Ο Πόλεμος των Σωμάτων

 

Μα ο νέος κόσμος ήταν σκοτεινός,

η κατανόηση αχνόφεγγε μέσ’ από πέπλα πολυάριθμα.

Τίποτα εύκολα δεν ήταν δοσμένο

σ’ εκείνο το σκοτάδι το επικίνδυνο

που η ζωή επάσχιζε

στο πλοίο των μορφών να κρατηθεί,

ενώ τριγύρω λυσσομάναγε η θύελλα των σωμάτων,

που του ενός ο θάνατος

ζωή για τ’ άλλο ήταν.

Οι άνθρωποι αδύναμοι σερνόντουσαν

σ’ εκείνο της σωματικότητας το όργιο…

βία και αίμα χάραζαν το δρόμο

για ένα μέλλον σκοτεινό

που ατέλειωτο φαινόταν.

Κάθε στιγμή στων όντων το σύμπαν

από βία φτιαγμένη ήταν

στην τιτανική εκείνη της άγνοιας εποχή,

που οι έννοιες του κόσμου κοιμόντουσαν

στης ψυχής τη σιωπηλή σκέψη

και μόνο τάραζαν της άγνοιας τον ύπνο

με όνειρα αφανισμού

στα χαρακώματα μιας εαυτότητας φυλακισμένης,

αναμένοντας εκείνη τη μελλοντική εποχή

την κρυμμένη στο Αιώνιο Τώρα,

όπου η ταραχή τις αλυσίδες θα ‘σπαγε

της ζοφερής τυφλότητας

που έκρυβε τη χαμένη δόξα.

                    *******

Αρχαίες εποχές γεμάτες σκότος,

η εμπειρία σύρθηκε στα έσχατα του πόνου,

γιατί η χαρά δεν κατοικεί στης τύφλας το σκοτάδι,

μα αναμένει της αυγής το φως

ν’ αστράψει στης καρδιάς τα μάτια…

τα άλλα μάτια βλέπουνε μονάχα σκιές

και σύνορα που γράφουνε ονόματα

για μια ταυτότητα άγνωστη

που κατοικεί στο θαύμα των σωμάτων.

polemos_somaton_solon.org.gr_292

(Φωτογραφία: Γιάννης Ζήσης)