Σήμερα

 

“…
Η ανθρώπινη σκέψη απλώθηκε αντί για την Ψυχή,

μα η γνώση ύψωσε τη Νέα Βαβέλ

στης επιστήμης το σταυροδρόμι

κι αντί της ελευθερίας τα σήμαντρα να χτυπήσει

για τους κόσμους όλους της γης,

μονάχα για τον άνθρωπο χαρμόσυνα τραγούδησε

σε νέας εξουσίας το θνήσκειν.

“…”

Μονάχα επιθυμίες και πλάνες κατοικούν

στο ζοφερό παλάτι,

κουρέλια ματαιότητας ανεμίζουν

αντί για λάβαρα δόξας

κι ο άνθρωπος ακόμη δεν ξέρει

πως έχει εξοριστεί απ’ τη δική του χώρα.

“…”

Να τος ο κόσμος σα μεγαλείο απλωμένος.

Όμως το άγγιγμα δεν ήταν άγγιγμα ομορφιάς,

μα ένα σκότος που τυράννησε της γης τις σάρκες,

όχι για νέα ομορφιά αλλά για φυλακή

ακόμη πιο μεγάλη.

“…”

Στην άκρη του κόσμου κρέμεται

εκείνο το χάσμα το αδυσώπητο, που γέμισε

με επιθυμίες στείρες και απουσία ψυχής.

Μα απέναντι αχνοφέγγει της Ψυχής η χώρα,

λιτή μέσα σε δόξα ειρήνης,

μέσα στον κόσμο κι έξω από αυτόν. …”

ΚΑΣΕΤΙΝΑ-26-63_292

Απόσπασμα από το ποίημα “Η Ψυχή των Όντων – Σήμερα”, της Ιωάννας Μουτσοπούλου

Δ’ Κύκλος: Η Ψυχή των Όντων

Αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε όλο το ποίημα, μπορείτε να αγοράσετε την ποιητική συλλογή “Ψυχές της Φύσης”.
Πατήστε εδώ για να μεταφερθείτε στη σελίδα με τη διαθεσιμότητα του βιβλίου.

(φωτογραφία: Γιάννης Ζήσης)