Σπουργίτης ο Αφορολόγητος

 

Του Θωρώ εμπειρία,

πλάσμα της Γουώλντεν,

με την ευλογία του Θεού

κάτοικος των ουρανών,

σιτευτής και θεριστής στης χαράς τις τροχιές.

Γεμάτος διηγήματα

απ΄τα τσαμπιά του αυγουστιάτικου αμπελιού,

ο τρυγητής των τσαμπιών

κατάλαβε του Διόνυσου τη χάρη,

της ζωής τη λατρεία.

Της διδαχής του Χριστού ο αποδέκτης,

ούτε τελώνης ούτε φαρισαίος,

μόνο κάτι άλλο πιο χαρωπό αυθορμήτως,

δίχως φόρους, του ΄Οργουελ κρυμμένος φίλος,

των τυράννων και των μεγιστάνων κριτής.

Πέταξε πάνω απ΄ του Ιαβέρη το καπέλο

με νόημα ζωής, στης απλότητας τ΄ ατέρμονα πεδία.

Έτσι ο αέρας φύσηξε

και πήρε το καπέλο του Ιαβέρη,

κι ο ποταμός ο Σηκουάνας

έπνιξε και το καπέλο του ακόμη,

μ’ ένα φτερούγισμα πουλιού έπεσε και το ραβδί του

στον Αχέροντα, τον ποταμό για των τεράτων τις μνήμες.

Του δημοσίου συμφέροντος η βίβλος

κατάστιχο κενό, της ζωής μνήμα.

                    *******

Αφύλαχτος είναι ο ουρανός

κι όμως άπτεροι οι άνθρωποι ακόμη,

δίχως του Αυγούστου τ’ αμπέλι

μέσα σ΄ Αθώρητο Οίνο της Ελευθερίας,

με ρώγες ιριδίζουσες τ΄ απόκοσμου τ΄ άπειρο.

Μόνα τους τα κλήματα τ΄ Αυγούστου.

Μόνοι τους οι ελαιώνες κι οι αγροί των σταριών.

Κυβερνήτες της άνευ ανθρώπων γης

οι φτερωτοί τους φίλοι,

αφορολόγητες δίχως διαστροφές ανθρώπων

του Ρουσσώ οι ονειροπολήσεις,

τ΄ ανώνυμα αδέλφια του Φραγκίσκου,

τ΄ άοκνα της Ελευθερίας και της Χαράς τους σμήνη.

sparrow_commons_292

(φωτογραφία: wikimedia commons)