Στρατιά

 

Απ’ την αρχέγονη πνοή

η ζωή μοιράστηκε

στης ύλης το σθένος,

έπνεε επί των υδάτων και των κοιλάδων

φως αισθητό

και ήταν νοητό.

Εικόνα και Ομοίωση,

αναμένουσα ενδεδυμένη η Θεότης.

                    *******

Ήταν πλήθος και μονάδες μαζί,

φυτά και ζώα,

άνθρωποι που άρχισαν το μακρύ τους δρόμο,

όλοι ελιξήρια έκστασης για τη γειτονιά του κόσμου.

Όχι ένας, αλλά μυριάδες κήποι της Εδέμ, όλη η Γη,

για της ζωής το τραγούδι,

τα ζώα και τα φυτά,

οι πέτρες και οι άνθρωποι,

κρύπτες του Μοναδικού Αρχαίου

στο πυρ της δημιουργίας,

στα έγκατα και τα ύψιστα της ενότητας

θωρούν άστρα, φωτόνια και σωμάτια στην απεραντοσύνη

κι όμως μαθαίνουν τα σκληρά μαθήματα του χρόνου:

Πώς να τραφούν, πώς να παλέψουν και πώς να γεννήσουν

κι ύστερα πάλι πώς να συμβιώσουν

στο πέρασμα του θανάτου και της ζωής,

Όλα μια γειτονιά, ένα σπίτι.

                    *******

Μέχρι που ‘σπασε ο μαγικός κύκλος της φύσης

κι ο άνθρωπος άρχισε της δημιουργίας το μακρινό ταξίδι,

νικητής πάντα, μα πιο βαθιά ηττημένος

απ’ το θαυμαστό και το άγνωστο,

ξέχασε τους παλιούς συνοδοιπόρους

κι όσο κι αν φαντάστηκε τους αγγέλους σαν ισότιμους

στη γη ήταν μόνος κυρίαρχος.

                    *******

Πολέμησε τα αδέλφια του έως θανάτου,

τυράννησε θανάσιμα τον εαυτό του, τα ζώα και τα φυτά,

κι η μόνη παρηγοριά ήταν τα εργαλεία κι οι μηχανές

μαζί μ’ ένα σπίτι θεατρική σκηνή,

όπου αισθανόταν το Θεό σε πλάνες

που ο ίδιος δημιουργούσε.

Και τώρα να! Η θαλπωρή όλη των σπιτιών ζεσταίνει τη γη

μ’ εκείνον το ρυθμό των ναρκωτικών επιθυμιών και σκέψεων.

Όλες οι πλάνες του θώκου μας πυρακτώνουν την Εδέμ

ώσπου το εξώτερο να αποτεφρώσει της ζωής το θάλλος.

Ξυπνούν αργά και με λόγια εύκολα, λίγοι εδώ κι εκεί,

κι η ορμή χιλιετιών εφορμά στα θερμικά υπόβαθρα

εμπρηστικά, ο Ηρόστρατος είδε όνειρα

και το ναό της ζωής πυρπόλησε.

                    *******

Κι όλοι ήταν κοιμισμένοι στο πέπλο των πλανών

ανήμερα που θ’ ανέβαινε η μεγάλη παράσταση

«Κυρίαρχοι του πλανήτη και ίσως αθάνατοι»,

όταν το θέατρο άρχισε να καίγεται

δίπλα απ’ τον ναό,

μαζί μ’ εκείνες τις χαμένες στη λήθη αξίες

από ζήλο άτιμης δόξας και πλούτου.

                    *******

Κι έπρεπε να γίνουν όλοι Στρατιά Αλλαγής,

να θυμηθούν τις χαμένες αρμονίες,

την ένθεη λιτότητα στα χνάρια του πνεύματος,

με το ύδωρ της ζωής να λυτρώσουν τον εαυτό

από τις ανίατες επιθυμίες.

Κι η ψυχή γύρισε να δει.

Ήταν άλλες ψυχές εκεί;

Ήταν η Στρατιά στο Δρόμο της Ζωής;

Ήταν έτοιμοι οι άνθρωποι για τα λίγα που λυτρώνουν;

stratia_292_ANDR-11

(φωτογραφία: Γιάννης Ζήσης)