Το Αδέσποτο Σκυλί

 

“…
Σαν έπεσε το σούρουπο,

που φάνταζε παράξενο μες στο χιονάτο χρώμα,

οι άνθρωποι βιαστήκανε στα σπίτια να κλειστούνε.

Φωνές και γέλια ακούγονται,

όντα που όνομα έχουνε

για κείνους που αγαπάνε,

μα λίγο πιο κάτω είν’ άγνωστοι

κι αδιάφοροι σε άλλους.

“…”

Τα σπίτια ακόμη χιονοσκέπαστα

και μέσα θαλπωρή και αφθονίας σημάδια.

Μα έξω οι μικρές ζωές μ’ απελπισία ψάχνουνε

για λίγη μοναχά τροφή

που η ανωνυμία τους άξιζε με χίλιους κόπους να ‘χει

σ’ αυτόν τον κόσμο που ‘παψε

να είναι πια δικός τους.

skylakos_gh_solon_org_gr_292

Τα μάτια του ανθρώπου αθέλητα το σκύλο ξαναείδαν

μες στους σωρούς των σκουπιδιών ολόκληρο χωμένο,

απεγνωσμένα ψάχνοντας να βρει

τη σωτηρία που άλλοι ανέμελα πετάξανε

στης ανυπαρξίας τον τόπο τούτο.

Ο σκύλος ούτε γύρισε αυτόν για να κοιτάξει.

Κι η σιγουριά του πλήγωσε τον άνθρωπο και πάλι

που τόσο ήταν φανερή η ψύχρα της καρδιάς του

“…”

Μια απλή στροφή στο δρόμο

ήτανε στροφή ζωής,

εκεί στων σκουπιδιών τον τόπο

για το γνώριμο πια σκυλί,

για της ευθύνης τη φεγγοβολή

που χάρισε η ψυχή ευσπλαχνικά

στη ροζιασμένη σάρκα,

για να θυμίσει σε αυτήν το Φως

που μέσα της θα κατοικήσει-

σαν από πάντα. …”

BIO-04_skylakos_292

Απόσπασμα από το ποίημα “Το Αδέσποτο Σκυλί”, της Ιωάννας Μουτσοπούλου

Γ’ Κύκλος: Πρόσωπα της Ζωής

Αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε όλο το ποίημα, μπορείτε να αγοράσετε την ποιητική συλλογή “Ψυχές της Φύσης”.
Πατήστε εδώ για να μεταφερθείτε στη σελίδα με τη διαθεσιμότητα του βιβλίου.

(φωτογραφίες: Γιάννης Ζήσης)