Το Πνεύμα του Δάσους

 

“…
Κι όταν τα νέφη καταλάγιασαν

μια νέα χώρα μαγική στην έρημο ξεφύτρωσε,

δέντρα μεγάλα και μικρά, στα ξέφωτα λουλούδια,

κύματα χλόης ταπεινής δροσίζανε τον κόσμο

κι η ερημιά τελείωσε.

“…”

Μα ο ήλιος λαμποκόπαγε στις κορυφές των δέντρων

που οι ψυχές λιαζόντουσαν στου όνειρου τα  βάθη

και κάτω τα χαμόκλαδα με τα ξερά τα φύλλα

συνομιλούσαν με τη γη, τα ζώα, τα λουλούδια,

στους ίσκιους και τα ξέφωτα

με μια ζωή περίσσια.

“…”

Μα τώρα ξαναξύπνησα

έξω απ’ τ’ όνειρο το γεμάτο ίσκιους και φως.

Το δάσος εμπρός μου κείτεται,

έτοιμο πάλι να πετάξει στ΄ουρανού τις εσχατιές

σαν πύρινος άγγελος ζωής

που το κύπελλο της σωτηρίας

του στέρεψε

για έναν κόσμο που ξεψύχησε,

πριν τ’ όνειρο να φτάσει, …”

odi-fthia_292

Απόσπασμα από το ποίημα “Το Πνεύμα του Δάσους”, της Ιωάννας Μουτσοπούλου

Β’ Κύκλος: Ο Μίτος της Ολότητας

Αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε όλο το ποίημα, μπορείτε να αγοράσετε την ποιητική συλλογή “Ψυχές της Φύσης”.
Πατήστε εδώ για να μεταφερθείτε στη σελίδα με τη διαθεσιμότητα του βιβλίου.

(φωτογραφία: Γιάννης Ζήσης)