Των Σκουπιδιών ο Αίνος

 

Κείτονται ξεχασμένα,

άλλοτε χρήσιμα κι αγοραστά,

χωρίς σημαίες,

μνήματα

μιας καθημερινότητας,

σύνορα λήθης,

ριγμένα

στις ομορφιές όπου οργιάζει η φύση.

Κανείς δεν τ’ αγάπησε.

Κανείς δε δόξασε το πεπρωμένο τους.

Κανείς δε θυμιάτισε το παρελθόν τους.

Μόνο χρήση.

Μόνο χρήση,

άδικη συνάμα.

Και τώρα που σαπίζουν

σαν αγγελούδια των σπιτιών μας

περιφρονημένα,

με λεπτομέρειες

απ’ τα σημάδια της βαρβαρότητάς μας

πάνω τους,

κι αυτά μ’ άρωμα νεκρής φιλίας

αμύνονται για το κακό που πάθαν.

Χωρίς σπίτι,

πολλά μαζί ατάκτως

ανάμεσα στην άλλη ξεχασμένη,

τη φύση,

το Νταχάου για τα μη ανθρώπινα

με υπογραφή απ’ τους ανθρώπους.

Εξαιρετικά ανθρώπινη επίτευξη,

όλη δική μας,

διαστροφή γεμάτη.

                    *******

Τα σκουπίδια

τα αποκαθιστώ.

Είναι δικά μου.

Είμαι φίλος τους.

Τα βλέπω.

Δεν τα μισώ.

Φανερό είναι:

ονειρεύονται

τη μνήμη της Αγάπης,

ζυμώνουν

δίχως τους ανθρώπους

εκείνο το αύριο

με τα δικά μας χρέη.

                    *******

Σκουπίδια, μέγα ποίημα,

της φύσης παιδιά δικά μας,

αν μυρίζουν κι ασχημαίνουν,

καθήκον δικό μας η ανοχή κι η λύπη

που σκοτώσαμε τους αγγέλους των υπερκαταστημάτων.

Μα πιο δυνατή η οσμή

της δικής μας της κακίας

που σκότωσε της ευθύνης τ’ Όραμα

μέσα στη λαδερή κενή κονσέρβα

και σ’ εκείνη την οθόνη μ’ αλλοτινές κενές φιγούρες.

                    *******

Η ρύπανση, αυτό το χάρμα,

της ζωής τ’ απόβλητα

μην πάψουμε να τ’ αγαπάμε.

Μ’ αυτά μεγαλώσαμε,

μ’ αυτά πιστώσαμε το μέλλον

αδελφικό στη φύση.

Μόνο που τα πούπουλα αυτά

αταίριαστα κάπως είναι.

Ανακύκλωση ευγενική

περισσότερο τους ταίριαζε,

και σε μας το ίδιο.

Ένας Νόμος, Αρμονία, Αγάπη,

σ’ όλα αυτό το Μοναδικό

κι εμείς αντάμα,

τόσο άφθονοι καταμεσής των ζώντων.

Και στους ρύπους εμείς

και στο γεύμα της βιομηχανίας εμείς.

Σε μια φύση που γαληνεύει

να ανταμώσουμε και πάλι

με λύρες και χημικά,

φυτά, πουλιά και ζώα,

με παιδιά και παραμύθια.

Έτσι να πείσουμε τους ρύπους

για την καταγωγή τους τη μεγάλη,

τη μεγάλη από ευγενική γενιά

επιθυμιών, μηχανών, χρημάτων.

Λεπρούς θεράπευσε ο Χριστός.

Έτσι λοιπόν ας γειάνουμε τους ρύπους

προστατεύοντάς τους απ’ την νόσο,

των επιθυμιών μας την τοξική τη φύτρα,

των φυτών και των ανθέων

το μελίσσι των παιδιών και την τροφή τους,

και τις πέτρες ευγενικά

φωλιά να δούμε,

της ομορφιάς την κατοικία στ’ ορυκτό απλωμένη.

Μα για όλα αυτά,

τους ρύπους

ας μη μισούμε,

το άλλο μισό του εαυτού μας.

Ο Θεός

και στα σκουπίδια είναι.

still-life-with-four-stone-bottles_292

(φωτογραφία: ©wikipaintings)